Examen

zondag 20 februari 2011

Het was alweer zo lang geleden dat ik echt moest leren voor een examen. En toch moesten we voor het EHBO examen van afgelopen week niet alleen praktische oefeningen doen, maar ook echt wel even gaan zitten voor de theoretische stof. De groep was bloednerveus op de dag van examen, om maar eens een leuke woordspeling te gebruiken. Waar bestond het examen uit: Twintig minuten o.l.v. iemand uit het OLVG ziekenhuis en een kwetsbare actrice laten zien wat je kunt en weet. De laatste had zogenaamd allerlei fysieke klachten of speelde dat ze onderuit ging c.q. al bewusteloos was en daar moest ik adequaat op reageren. Daarna moest ik nog verbandjes aanleggen bij de actrice, waar de huisarts als tweede examinator bij was en toe keek. Ook moest ik reanimeren en met een AED werken op een pop. In totaal duurde het examen 40 minuten en ik hoorde direct daarna de uitslag. Joepie, geslaagd. Nu krijg ik een diploma- geldig voor 2 jaar- maar ik ga in 2012 al op herhalingscursus, want oefenen en bijhouden is wel een vereiste. Toch vond ik het super leuk om weer eens echt ergens voor te leren en voor te gaan. De zenuwen vooraf waren te vergelijken met de zenuwen in de coulissen vlak voordat je het podium op moet. Ik kan me hierdoor ook weer ietsje beter inleven in de zenuwen van het bruidspaar vlak voordat ze op moeten voor de openingsdans. Toch hebben zenuwen wel een functie; ik was super alert en wilde ook graag het examen doen, omdat ik wist dat ik goed voorbereid was. Als je ergens voor leert en/of voor oefent wil je op een gegeven moment ook wel laten zien wat je kunt/in huis hebt. De kick dat het dan goed gaat (en die voel je echt wel ter plekke en niet alleen achteraf) is helemaal te gek vind ik. In de (nog veiligere(:)) danslessen zullen we ook veel oefenen en ga je merken dat je steeds beter wordt en dat geeft een kick. Je zult versteld staan van je eigen kunnen en/of die van je partner of van jullie samen. En dan vlak voor de bruiloft zo tijdens de generale repetitie voel je dat je er klaar voor bent. Dan valt e.e.a. samen en krijg je er meer dan ooit plezier in. Soms zeg ik ook: “Ik heb er niets meer aan toe te voegen; jullie zijn er meer dan klaar voor!” Dan ben ik ‘excited’ voor het aanstaande bruidspaar en heb ik echt zin dat zij het gaan laten zien. Ik hoor achteraf ook heel vaak hoe het is geweest (alleen al omdat ik een enquête stuur) en ik zie veel bewegende beelden en/of foto’s terug. Op de dag van trouwen blijkt de openingsdans toch een steeds belangrijker onderdeel te worden van de bruiloft. Samen dansen is samen smelten en hoe gaaf is het dan dat je vol vertrouwen en met een beetje gezonde spanning klaar gaat staan, wetende dat je goed voorbereid bent en bij de eerste klanken van de muziek samen met veer plezier over de dansvloer zwiert!